Himne
Al vespre,
ara i en tant,
Rin, un infant
japonès,
entonava
un himne,
l’únic
que sabia:
«S’ha post el sol
i el camí, Senyor,
és llarg encara.
Acompanya’m
una nit més
i cria’m en soledat.»
102 01
1. Al vespre, ara i en tant,
102 02
102 03
102 04
4. «S`ha post el sol i el camí, Senyor, és llarg encara. Acompanya’m una nit més i cria’m en soledat.»
Làmines DIN A5 (aprox.)
___________________________________________________________________________________
(español)
Serie 102 Himno. La poeta japonesa Yosano Akiko (1878-1942) cuenta (Desde París, p.56) que su hijo Rin, de carácter taciturno, a los cuatro años, cantaba un himno... Me impresionó.
Al atardecer, de vez en cuando, (1) Rin, un niño japonés, (2) entonaba un himno, el único que sabía: (3) “Se ha puesto el sol y el camino, Señor, es largo todavía. Acompáñame una noche más y críame en soledad.” (4)
(deutsch)
Reihe 102 Hymne. Die japanische Dichterin Yosano Akiko (1878–1942) berichtet (Desde París, S. 56), dass ihr schweigsamer Sohn Rin im Alter von vier Jahren eine Hymne sang … Es beeindruckt mich.
In der Abenddämmerung sang Rin, (1) ein japanischer Junge, von Zeit zu Zeit (2) eine Hymne, die einzige, die er kannte: (3) „Die Sonne ist untergegangen, und der Weg, Herr, ist noch lang. Begleite mich noch eine Nacht und lass mich in der Einsamkeit aufwachsen.“ (4)
(English)
Serie 102 Hymn. The Japanese poet Yosano Akiko (1878-1942) recounts (Desde París, p. 56) that her taciturn son Rin, at the age of four, would sing a hymn... It impressed me.
At dusk, from time to time, (1) Rin, a Japanese boy, (2) would sing a hymn, the only one he knew: (3) “The sun has set, and the road, Lord, is still long. Accompany me one more night and raise me in solitude.” (4)



